Onlangs heben zich twee incidenten voorgedaan rond de MOOC-platformaanbieder Coursera. In één geval had een docent opvattingen over het onderwijzen in een MOOC die de studenten niet leek te bevallen, met als gevolg dat de desbetreffende prof het voor gezien hield. In het andere geval begaven de technische functionaliteiten van de cursus het onder de massaliteit van de deelnemers (nota bene in een cursus die je zou moet leren dit soort voorvallen te vermijden). Dat riep bij mij de vraag op wie nu eigenlijk in een commerciële MOOC waar verantwoordelijk voor is.

Er zijn drie partijen - docent, zijn of haar universiteit, MOOC-platformaanbieder - die elk hun eigen verantwoordelijkheden hebben, maar welke zijn dat precies? Je kunt denken aan twee modellen met van alles er tussenin: het model van de internetservice provider, die alleen maar doorgeeft zonder enige verantwoordelijkheid te nemen voor de inhoud; en het model dat Apple bij zijn iTunes-dienst hanteert, waarbij het een strikt toelatingsbeleid voor inhouden hanteert (en dus ook een flinke hap uit de winst neemt). Ik weet niet welk het beste is, mogelijk verschilt dat van geval tot geval, maar de incidenten laten zien dat hierover nagedacht moet worden, in elk geval door de deelnemende universiteiten en de platformaanbieders. 

De lange versie van deze redenering vind je op mijn Stories to TEL-blog

Ik schreef al eerder iets over MOOCs, hier en in mijn Engelstalige blog. Aan die laatste heb ik een nieuwe post toegevoegd waarin ik twee argumenten, eentje voor en eentje tegen, analyseer. De essentie is dat ten minste sommigen argumnten hanteren die niet met elkaar verenigbaar zijn en dus niet helpen om een productieve discussie op gang te brengen. Zo'n discussie is hard nodig omdat, zoals ik in mijn vorige blog post al aangaf, met MOOCs fundamentele vragen aan de orde zijn over hoe we ons onderwijs willen inrichten.

The New York Times heeft 2012 uitgeroepen tot het jaar van de MOOC's, Massive Open Online Courses. Het gaat hier om online, ingeblikte hoorcolleges, meestal van bekende universiteiten uit de Verenigde Staten, waarop zich grote aantallen 'studenten' hebben ingeschreven. De colleges zijn gratis, vaak zijn er opdrachten aan verbonden, maar er wordt geen certificaten of 'punten' verstrekt (er zijn uitzonderingen, de wereld van de MOOCs is volop in beweging). 

Er is veel te doen rond MOOC's. Voor wie dat een beetje wil volgen kan mijn Scoop.it-site over genetwerkt leren er op naslaan. Daarin geef ik ook kort commentaar bij wat ik tegenkom. De site laat zien dat men zich ondermeer afvraagt of MOOC's wel zo massive zijn als men ons wil doen geloven omdat het aantal uitvallers zo groot is; of ze wel zo innovatief zijn als wordt beweerd omdat MOOCs niet veel meer zijn dan ingeblikte hoorcolleges; of de rest van de wereld met deze in de VS ontstane beweging moet meedoen; en of we wel zo blij moeten zijn met de bemoeienis van durfkapitaal (venture capital) met het hoger onderwijs. Mijn laatste twee (Engelstalige) blogpost gaan daarover. In de eerste stel ik die laatste vraag vanuit een ethische of normatieve invalshoek aan de orde, in de tweede probeer ik aan te geven dat wat mij betreft de bemoeienis van durfkapitaalfirma's niet wenselijk is, waarbij ik gebruikmaak van twee ethische argumenten van Michael Sandel, een politiek filosoof uit Harvard.

Is het inrichten van een portal altijd de goede oplossing wanneer je een leernetwerk wilt opzetten? Deze vraag maar dan in zijn algemeenheid voor het delen van kennis stelde Kirsty Newman zich in haar blog KirstyEvidence. Ze beantwoordt de vraag aan de hand van vier vragen die je jezelf moet stellen voordat je besluit een portal in te richten. Het zijn vragen waarvan iedereen zich wel realiseert dat ze relevant zijn, maar om allerlei redenen worden ze gemakshalve maar overgeslagen. Er zijn veel meer vragen die je moet stellen, welk platform te gebruiken en hoe je het onderhoud zowel technisch als inhoudelijk gaat regelen, maar die komen pas aan de orde nadat je de vragen van Kirsty hebt beantwoordt. 

In mijn Engelstalig blog heb ik een bericht gewijd aan de vragen die Kirsty stelt, maar dan toegespitst op leernetwerken. 

Wie de educatieve blogosfeer frequenteert kent ongetwijfeld Steve Wheeler. Een maand of zo geleden stelde hij de vraag 'What is learning'. Dat is een schijnbaar heel onschuldige vraag, maar in feite een die niet zomaar te beantwoorden is. In mijn Engelstalige blog laat ik zien waarom dat zo is en doe ik en passant wat suggesties voor hoe je de vraag zou kunnen opvattten. Connectivisme, voor die opvatting over leren kent, komt ook aan bod.