Onlangs heben zich twee incidenten voorgedaan rond de MOOC-platformaanbieder Coursera. In één geval had een docent opvattingen over het onderwijzen in een MOOC die de studenten niet leek te bevallen, met als gevolg dat de desbetreffende prof het voor gezien hield. In het andere geval begaven de technische functionaliteiten van de cursus het onder de massaliteit van de deelnemers (nota bene in een cursus die je zou moet leren dit soort voorvallen te vermijden). Dat riep bij mij de vraag op wie nu eigenlijk in een commerciële MOOC waar verantwoordelijk voor is.
Er zijn drie partijen - docent, zijn of haar universiteit, MOOC-platformaanbieder - die elk hun eigen verantwoordelijkheden hebben, maar welke zijn dat precies? Je kunt denken aan twee modellen met van alles er tussenin: het model van de internetservice provider, die alleen maar doorgeeft zonder enige verantwoordelijkheid te nemen voor de inhoud; en het model dat Apple bij zijn iTunes-dienst hanteert, waarbij het een strikt toelatingsbeleid voor inhouden hanteert (en dus ook een flinke hap uit de winst neemt). Ik weet niet welk het beste is, mogelijk verschilt dat van geval tot geval, maar de incidenten laten zien dat hierover nagedacht moet worden, in elk geval door de deelnemende universiteiten en de platformaanbieders.
De lange versie van deze redenering vind je op mijn Stories to TEL-blog
