Dankzij een tweet van Marco Derksen (@marketingfacts) ben ik terecht gekomen op een blogpost die mij aan het denken heeft gezet. In Future of media: Community is your new business model schrijft Mathew Ingram dat organisaties dankzij sociale media grote aantallen belangstellenden aan zich kunnen binden, die vervolgens ook bereid zijn te betalen voor producten en diensten:

engaging a community can be one of the most powerful tools that companies have in an era of real-time, distributed and hyper-social media.

Ingram focust in zijn bijdrage op media, waarbij hij een aantal voorbeelden beschrijft. Ik vraag me daarbij uiteraard af of de geleerde lessen hieruit ook relevant zijn voor het hoger onderwijs.

Zijn onderwijsinstellingen in staat om communities of interest te vormen en duurzaam te faciliteren (waarvan de leden fysiek en virtueel bij elkaar komen), om daar uiteindelijk ook aan te verdienen?

Bijvoorbeeld doordat leden van de community gaan betalen voor een seminar of webconference. Of zich uiteindelijk inschrijven voor een cursus of opleiding. Voorwaarde is wel dat je, zoals Ingram schrijft, ècht investeert in communityvorming:

Slapping a turnstile on your website is a lot different than engaging with a community.

Dit impliceert m.i. dat participatie in de community beschouwd wordt als een normaal onder deel van je werk. Sommige collega's kunnen dit expliciet als taak hebben (bijvoorbeeld als moderator). Voor anderen zou het deel uit moeten maken van de overhead (net als kletsen met collega's of overleg), of beschouwd moeten worden als een vorm van professionalisering en disseminatie (of desnoods als indirecte acquisitie). Ik zie hierbij overigens weinig heil in het ontwikkelen van normeringen in tijd, aantallen bijdragen, en dergelijke.